მთავარი / ADHD-ის შესახებ

მითები და ფაქტები ADHD-ის შესახებ

ADHD-ის შესახებ მცდარმა წარმოდგენებმა შეიძლება დახმარების მიღება წლებით გადადოს. აქ თავმოყრილია ათი ყველაზე გავრცელებული მითი და ის, რასაც კვლევები აჩვენებს.

ბოლოს შემოწმდა: 2026 წლის 17 ოქტომბერი

  1. მითი „ADHD არ არსებობს.“

    ფაქტი ADHD აღიარებული სამედიცინო მდგომარეობაა. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია მას დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციაში მოიხსენიებს.1 ამას ადასტურებს მრავალწლიანი კვლევები, მათ შორის მილიონობით ადამიანის მონაცემებზე დაფუძნებული.2

  2. მითი „ეს ცუდი აღზრდის ბრალია.“

    ფაქტი ადამიანების უმეტესობაში ADHD მრავალი გენეტიკური და გარემო ფაქტორის ერთობლივი მოქმედების შედეგია; თითოეულ მათგანს მცირე გავლენა აქვს.2 აღზრდა ADHD-ს არ იწვევს, თუმცა მშობლის უნარებს შეუძლია ADHD-ით ყოველდღიური ცხოვრება გააადვილოს.3 უნარები მშობლებისთვის

  3. მითი „ADHD-ს ბევრი შაქარი იწვევს.“

    ფაქტი ექვსი ქვეყნის კვლევების მიმოხილვამ, რომელშიც 25 000-ზე მეტი მონაწილე იყო, შაქრის მოხმარებასა და ADHD-ს შორის კავშირი ვერ აღმოაჩინა.2

  4. მითი „უბრალოდ მეტი უნდა ეცადოს.“

    ფაქტი კვლევები ADHD-ის მქონე ადამიანებში ტვინის განვითარებისა და მუშაობის თავისებურებებს აჩვენებს.2 მხოლოდ მცდელობით ADHD არ ქრება. ეხმარება მხარდაჭერა, ცვლილებები სკოლაში ან სამსახურში და მკურნალობა.4

  5. მითი „ჭკვიან ბავშვს ADHD არ შეიძლება ჰქონდეს.“

    ფაქტი ADHD ინტელექტის ნებისმიერ დონეზე გვხვდება. ის ძალიან ნიჭიერ ადამიანებსაც უქმნის სირთულეებს და მათაც შეიძლება დაესვათ დიაგნოზი.2

  6. მითი „ADHD მხოლოდ ბიჭებს აქვთ.“

    ფაქტი ბავშვობაში ADHD ბიჭებში დაახლოებით ორჯერ უფრო ხშირია, ვიდრე გოგონებში.2 გოგონებსა და ქალებს უფრო ხშირად ყურადღების დეფიციტის ტიპი აქვთ, რომელიც ადვილად შეუმჩნეველი რჩება, ამიტომ ბევრ მათგანს დიაგნოზი გვიან ესმება ან საერთოდ არ ესმება.5

  7. მითი „ბავშვს გაუვლის.“

    ფაქტი ADHD-ის მქონე ყოველ 3 ბავშვიდან დაახლოებით 2-ს 25 წლის ასაკშიც აქვს ზოგიერთი სიმპტომი.6 ზრდასრულთა შორის ADHD ყოველ 100 ადამიანიდან დაახლოებით 2–3-ს აქვს.2 ADHD სხვადასხვა ასაკში

  8. მითი „ეს თანამედროვე, დასავლური გამოგონებაა.“

    ფაქტი ADHD მსგავსი სიხშირით გვხვდება ჩრდილოეთ ამერიკაში, ევროპაში, აზიაში, აფრიკაში, სამხრეთ ამერიკასა და ოკეანეთში. ბოლო ოცდაათი წლის განმავლობაში ის არ გახშირებულა; უბრალოდ, ექიმები მას უკეთ ამჩნევენ.2

  9. მითი „მკურნალობა მხოლოდ აბებია.“

    ფაქტი მკურნალობა, როგორც წესი, აერთიანებს ინფორმაციასა და მხარდაჭერას ოჯახისთვის, ცვლილებებს სკოლაში ან სამსახურში, ფსიქოთერაპიას და, საჭიროების შემთხვევაში, წამალს.4 6 წლამდე ბავშვებისთვის რეკომენდებული პირველი ნაბიჯი მშობლების სწავლებაა.7

  10. მითი „ADHD-ის წამლები დამოკიდებულებას იწვევს.“

    ფაქტი მსხვილმა მიმოხილვებმა აჩვენა, რომ სტიმულატორი წამლებით მკურნალობა მოგვიანებით ალკოჰოლის, ნიკოტინის, კოკაინის ან კანაფის მოხმარებასთან დაკავშირებული პრობლემების რისკს არ ზრდის.2 სამაგიეროდ, ADHD მკურნალობის გარეშე ნივთიერებების მოხმარების უფრო მაღალ რისკთან არის დაკავშირებული.2

მეტი პასუხი: ხშირად დასმული კითხვები · რა არის ADHD?

საიდან არის ეს ინფორმაცია

  1. ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაცია. დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაცია, ICD-11, კოდი 6A05: ყურადღების დეფიციტისა და ჰიპერაქტიურობის აშლილობა (ინგლისურ ენაზე).
  2. Faraone, S.V. და სხვ. (2021). „The World Federation of ADHD International Consensus Statement: 208 evidence-based conclusions about the disorder“. Neuroscience & Biobehavioral Reviews 128: 789–818 (ინგლისურ ენაზე).
  3. აშშ-ის დაავადებათა კონტროლისა და პრევენციის ცენტრები (CDC). „Behavior Therapy for ADHD“ (ინგლისურ ენაზე).
  4. დიდი ბრიტანეთის ჯანმრთელობისა და მოვლის ხარისხის ეროვნული ინსტიტუტი (NICE). NG87: Attention deficit hyperactivity disorder: diagnosis and management (2018, განახლდა 2019 წელს; ინგლისურ ენაზე).
  5. დიდი ბრიტანეთის ჯანმრთელობის ეროვნული სამსახური (NHS). „ADHD in adults“ (ინგლისურ ენაზე).
  6. Faraone, S.V., Biederman, J., Mick, E. (2006). „The age-dependent decline of attention deficit hyperactivity disorder: a meta-analysis of follow-up studies“. Psychological Medicine 36(2): 159–165 (ინგლისურ ენაზე).
  7. აშშ-ის დაავადებათა კონტროლისა და პრევენციის ცენტრები (CDC). „Behavior Therapy First for Young Children“ (ინგლისურ ენაზე).